Osertz Aldai Eizagirre: "Jasotako maitasunak konpentsatzen zituen errepideko joan-etorri guztiak"
Hamar urtez Hondarribia eta Lekeitioren arteko 85 kilometroak ia egunero egin ostean, Aldai ez da Isuntzako entrenatzaile eta arraunlari izango 2026an. "Konexio berezia" lortu du, eta "amaiera borobila" eman.
Aldai arrauneanAitor Arrizabalaga Noiz eman zenuen albistea?
Iaz umea izan nuen, eta berez, aurtengo denboraldirako zalantzak izan nituen, baina aitatasun baimenagaz moldatu izan naiz. Azken finean, denbora antolatu dut entrenatzeko eta egunerokotasuna kudeatu ahal izateko. Baina aitatasun baimena amaitu zenean, etxean ikusi genuen ezinezkoa zela urte oso bat horrela jarraitzea. Orduan, udan zuzendaritzako kideei nire erabakiaren berri eman nien. Era berean, komentatu genuen zelan aurre egin denboraldi amaierari eta zelan kudeatu.
Zelan jaso zuten albistea?
Kezka bazuten; azken batean bazekiten Hondarribikoa izaterakoan momenturen batean erabakia etorri ahal zela. Umea izan nuenean, kezka hori handiagotu zitzaien, baina aurten moldatu naizela ikusita, lasaitu egin ziren. Pena nagusi izan da bi aldeetatik; oso ondo moldatu izan gara eta gustura egon gara lanean.
Hala ere, ulertuko zuten zure egoera.
Bai, hasieratik. Bizitzako kontuak dira, noizbait hartu beharreko erabakiak. Beti izan ditut alde, ez didate inoiz arazorik jarri, eta nire egoeraz jakitun izan dira. Pertsonalki, komunikatzea zaila egin zitzaidan, baita haiei entzutea ere. Baina ez dago besterik. Zoriondu, eta batez ere, lasaitasuna transmititu zidaten.
Lekeitiarren aldetik zer-nolako erantzuna jaso duzu?
Mezu positibo asko jaso ditut. Denborak ere desberdinak izan dira. Lehendabizi, zuzendaritzako kideei transmititu nien, gero arraunlariei, eta azkenik, publiko egin genuen. Arraunlariei esatean ere kolpea jaso nuen, momentu oso tristea izan zen niretzat. Zaleek oharra atera genuenean jakin zuten, eta ordutik, mezu asko jaso izan ditut. Eta ni horrekin geratzen naiz, jasotako maitasun guztiarekin. Emaitzez haratago, harreman asko sortu ditudalako Lekeition.
“Isuntza oso ondo dago, osasuntsu eta sasoiko, eta horrek asko betetzen nau, asebeteta”
10 urte atzera joanda, nolako Isuntza aurkitu zenuen heldu zinenean?
Lanerako ilusioz beteriko taldea aurkitu nuen. Agian, entrenatzeko moduan aldaketa bat beharrezkoa zen, eta horren aurrean taldea gogotsu zegoen. Aldaketak beti dira zailak, eta esfortzu handiagoak eskatzen dituzte, baina aurrera egiteko prest agertu ziren beti. Hori zen heldu nintzenean eskatzen nuena: ilusioa eta lanerako gogoak. Borondate handia aurkitu nuen aldaketak egiteko, eta horrela dena errazagoa izan zen. Horrez gain, klubean harrobiko lana indartzea falta zen, hutsune handia zegoen. Hamar urte hauetan arraun elkarteak izugarrizko lana egin du, eta polita da eboluzioa ikustea. Oso desberdina da duela hamar urteko argazkia eta gaur egungoa. Orain harrobian neska-mutil asko daude lanerako prest, entrenatzaile aldetik oinarri bikaina dago eta zuzendaritza taldean ere sendotasuna da nagusi. Lanerako dagoen jendea dago Isuntzan. Adibidez, harrobitik ateratako arraunlari asko daude orain lehen taldean, eta hori oso pozgarria da. Urte hauetan klubak eman dituen aurrerapausoak ikustea ederra da, eta lehen pertsonan bizi ahal izatea.
Harro zaude egin duzun lanaz?
Bai. Harro baino, agian gehiago da lasaitasuna. Lasai noa. Aldaketak ez daramatzat ondo, kosta egiten zait aurre egitea. Hondarribiatik Lekeitiora joan nintzenean ere horrelako sentipena izan nuen, lasai utzi nuen nire jaioterria. Ama Guadalupekoa goian utzi nuen, liga irabazi berri genuen eta taldea osasuntsu zegoen. Eta aldaketa hori egiteko lagungarria izan zen, lasai geratu nintzelako. Garrantzitsua da hori niretzat. Eta orain aukera berdina izan dut, momentu ona aurkitu dut, noizbait ona badago. Isuntza oso ondo dago, osasuntsu eta sasoiko, eta horrek asko betetzen nau, asebeteta noa. Agurtzeko modurik onena da.
Aldai, arraunlariekinAitor Arrizabalaga
Zer irudirekin gogoratzea gustatuko litzaizuke?
Emozioak kudeatzerakoan hutsuneak ditut, naizen bezalakoa naiz. Beti saiatzen naiz nire lana ahalik eta ondoen egiten. Bai gustatuko litzaidake argi geratzea hartu ditudan erabaki guztiak Isuntzaren onerako izan direla, hau da, klubaren alde guztia eman duen pertsona bat bezala gogoratzea gustatuko litzaidake. Jende askok egin du lan arraun elkartean, urte askotan gainera, eta herriak horietako bat bezala kontsideratzea nahiko nuke.
Hamar urtek askorako ematen dute.
Momentu asko daude, askorako ematen dute bai. Adibidez, COVID garaia bizi izan genuen, pandemiak asko markatu gintuen. Momentu onak eta ez hain onak egon dira, denean bezala. Heldu nintzenetik ikusi dudan gazteen garapena eta hazkundea bizitzea oso pozgarria da: arraunlari egin dira. Zaila egiten zait momentu bat aukeratzea, gehiago geratzen naiz urte guzti hauetan egin ditudan harremanekin. Pertsonekin lotutako momentuekin geratuko nintzateke: entrenamenduak, egunerokotasuna, bitxikeriak, bidaiak… horiekin geratzen naiz.
Emaitza aldetik ere ezin da gehiago eskatu: Eusko Label Ligara igoera lehen urtean, eta maila mantentzea lortu bakarrik ez, orain bigarren txandan egonkortuta dagoen kuadrilla uzten duzu.
Zortea izan dugu, baina batez ere lan handia egin dugu. Ez da urtebeteko lana; jende askoren urte askotako lanaren emaitza da orain arraun elkartea dagoen moduan egotea. Pixkanaka joan gara pausoak ematen. Zaila da horrelako klubetan aldaketa handiak ematea urte batetik bestera. Pazientzia handia behar da, eta pauso txikiak sendo emanez, eta batez ere asmatzen, taldeak gora egin du. Isuntzak zenbait urte daramatza lehen mailan sendo, irudi bikaina ematen, eta batez ere, barneratuta dagoen arraunketa mota batekin eta kuadrilla sendo batekin.
Alde horretatik, behin erabakia hartuta, zure ametsik onenean pentsatzen al zenuen 26 urteren ostean Isuntza Kontxara sailkatuz agur esango zenuenik?
Zuzendaritzakoei nire erabakiaren berri emana nienean, pertsonalki, bestelako presio bat izan nuen. Azken aukera bat bezala ikusten nuen. Beste urte batzuetan, maila emanda ere, ez genuen asmatu eta pena ematen zidan Kontxako Banderan Isuntzagaz arraun egin barik agurtu behar izateak. Pisu ikaragarria kendu nuen gainetik. Zorionez, gauzak ondo egin genituen, eta hamar urteko ibilbidea borobiltzeko modurik onena izan zen. Momentu ikaragarriak bizi izan genituen, lagunekin eta herritarrekin. 26 urteren ostean Kontxako esperientzia partekatzearen aukera eman ahal izatea izugarria izan zen. Kontxak dakarren guztia Lekeition bizitzea izugarria izan da. Amaiera borobila izan da.
Beraz, orduan arraunlariek oraindik ez zuten zure erabakiaren berri.
Ez. Ez nien ezer esan nahi izan, gure egunerokotasuneko lanean eraginik ez izateko. Bide onetik gindoazen, eta mutilak ez nituen bide onetik atera nahi. Zama hori nire gain hartu nuen, eta zorionez, dena ezin hobeto amaitu zen.
“Orain arte gustura eraman izan ditut bidaiak, baina alabaren jaiotzak goitik behera aldatu digu”
Kontziliazio lanak umea izan baino lehen egin behar izan dituzu, Hondarribia eta Lekeitio arteko distantzia ikusita.
Azken finean, distantziak bere arazoak ditu, denbora aldetik, adibidez. Batetik, pentsatzeko denbora gehiago daukazu kotxean zoazela, eta, bestetik, denbora asko joaten zaizu errepidean. Eguneroko bizitzan asko eragiten du. Orain arte gustura eraman izan dut, baina alabaren jaiotzak, normala denez, goitik behera aldatu digu bizitza. Aurtengo denboraldia ez da erraza izan; egun batzuetan alaba ez nuen ikusten. Horrek pertsonalki eragiten zidan, nahiz eta ez eragiten saiatu. Familiakoen laguntza handia izan dut, baina ondorio edo aldaketa horiek guztiak sortzen zituena nintzela ikusteak errudun sentiarazi izan nau. Azken urtean gozatzeko uneak izan ditut, baina arlo pertsonalean ez da eramateko erraza izan, kostu handia izan du.
Zer aurkitu duzu Lekeition hamar urtez egoteko?
Duela 30 urte izan nuen lehen lotura bat Lekeitiogaz. Hondarribiako bigarren ontzian egiten nuen arraun, eta denboraldia amaitu genuenean, Isuntzan laguntzeko gonbidapena jaso genuen. Etorri ginen, eta hor ezagutu nituen lehen aldiz kluba, herria eta zaleak. Harrera oso ona izan genuen, oso gustura aritu ginen. Harreman berezi bat sortu zela esango nuke. Beraz, duela hamar urte berriro laguntzeko proposamena izan nuenean, ez nuen inolako zalantzarik izan. Lagun bati laguntzea bezala ikusi nuen eskaintza. Argi izan dut beti ez nintzela edozein tokitara joango. Niri arraunarekin gozatzea gustatzen zait, nire filosofia argi daukat. Horregatik, oso ondo moldatu gara urte guzti hauetan zehar; beti daude gorabeherak, baina aurrera egin dugu beti. Maitasun handia jaso dut, eta horrelako baloreak dituzten klubak aurkitzea batzuetan zaila da arraun munduan. Jaso izan dudan maitasun guztiak konpentsatzen zituen joan-etorri guztiak.
Isuntzan aurkitu zenuen antzeko egoera aurkituko duzu orain Hondarribiako nesken taldean.
Lekeitiora heldu nintzenean, helburu bat igoera lortzea zen, baina ez obsesio bat. Eta orain Hondarribian testuinguru berdinean gaude. Gustatuko litzaiguke igotzea, baina badakigu pazientzia behar dela, eta nire helburu nagusia nesken arraunagaz gozatzea da. Horrela bakarrik lortuko ditugu jartzen ditugun erronkak. Horrela mereziko du egunerokotasuneko ahalegin guztiak. Batzuetan garaipenak izango dira, beste batzuetan porrotak, baina bideak merezi izatea eta bideaz gozatzea garrantzitsua da.
Arraunean jarraituko duzu edo entrenatzaile lanetara dedikatuko zara bakarrik?
Entrenatzaile lanetara bakarrik. Batzuetan beraiekin aterako naiz, barruko sentsazio horiek bizitzea gustatzen zaidalako. Orain arte horrela egin dut, eta laguntzeko garrantzitsua dela uste dut.
