"Erretiratzeko une oso egokia aukeratu dudala esango nuke"
Hamargarren aldiz Bizkaiko txapela jantzita biribildu du bere kirol ibilbide profesionala Inhar Urruzuno Pagoaga harri jasotzaile ondarrutarrak. Orain, Sustabiz Fundazioko kideei laguntzera bideratzen ditu bere indarra eta ilusioa.
Herri kiroletan eta harri jasotzean lor daitekeen dena lortua du Inhar Urruzuno Pagoaga ondarrutarrak. Kirolari moduan eska zitekeen dena bai, behintzat. Bizkaiko nahiz Euskal Herriko txapeldun izandakoak harri jasotzaile ibilbidea gailurrean, garaipenen lehian, dela biribildu du. Jasotakoa bueltatu asmoz, bere jakintza kirolari gazteen mesedetan jartzen du gaur egun, Sustabiz Fundazioko kideen prestakuntzaren buru.
Nondik datorkizu harri jasotzearekiko ofizioa?
Herri kirolek umetatik arreta deitu izan didate. Herri zein auzoetako jaietan harri jasotze saioak ikusteaz oroitzen naiz, baina, berez, ez da familiatik zuzenean jaso izan dudan zerbait. 16 urtegaz probatu nuen harria estreinakoz. Pedro Salegi Langa hargin entzutetsuaren etxean egin nuen lehen saiakera, eta, konturatzerako, plazetan lehiatzen nengoen; halaxe ibili naiz, 22 urtez. Sekula ez nukeen pentsatuko lortu dudan guztia egin ahalko nuenik.
Orain ez duzu modu lehiakorrean harririk jasotzen, baina harriz inguratuta zaude.
Bai. Orain, ikasitako dena ingurukoei transmititzen saiatzen naiz, entrenatzailea naizen aldetik. Maite dudanaren inguruan lan egiteko aukera dut.
Herri kirolen ekosistema barruan, hasieratik harriek deitu al zizuten arreta?
Bai. Indar mundua betidanik gustatu izan zait. 14 urtegaz, auzoko bategaz Zelairen etxera joan nintzen, eta, hura bertan ez zegoela, 100 kiloko zilindroa jaso nuen. Argi ikusi nuen, indarragaz lotutako alorren artean, harri jasotzea zela gustukoena.
“Beti erronka handiagoak bete guran ibili naiz: anbiziotsua naiz, lehia maite dut. Kirolariak, lehiarako grina eduki ezean, jai du”
Hain argi izango ez zenuena gerora etorriko zen txapel eta lorpen uriola da, ezta?
Ez. Etxean min hartuko nuen beldurrez zeuden beti. Harri jasotzea mundu berria zen guretzat. 2013an, Bizkaiko lehenengo txapela jantzi nuenean, amak lehia uzteko esan zidan; helburua beteta neukala eta minik hartu ez nuela esanez, nahikoa zela gomendio egin zidan. Ez nion kasu egin. Gerora etorri ziren beste bederatzi txapel, eta Euskal Herriko beste bi. Beti erronka handiagoak bete guran ibili naiz: anbiziotsua naiz, lehia maite dut. Kirolariak, lehiarako grina eduki ezean, jai du.
Eta zuk, zerbait edukitzekotan, grina eduki duzu.
Beti bat gehiago egin gura hori izan dut. Lesioek nire ibilbidea apur bat kamustu dute, bestalde. 2016an, lau astetan lau txapelketa irabazi nituen. Orduan igarri nuen neure buruarengan ehuneko ehunean konfiantza izan nezakeela. Baina, bat-batean, belaunean min hartu nuen, eta ordura arteko dinamika apaldu egin zitzaidan. Min hartuko ez banu noraino iritsiko nintzatekeen jakiteko arantzatxoagaz geratu naiz.
Baina aurrerantzean ere zure maila fisikoak handia izaten jarraitu zuen, belauneko traba hura gorabehera.
Bai. Lan oso onak egin nituen aurrerago ere, baina ez nintzen une batean ere lesioa orduko kirolari berbera izan. Belauneko lesio hura jasan ezean, auskalo noraino iritsi ahalko nintzatekeen.
“Etxebarrian, ondo aritu nintzen, baina ez nuen lehiaz batere gozatu; nahikoa zela esan zidan nire barneko ahotsak”
Zer dela eta erabaki duzu kirol ibilbide profesionala amaitzea?
Azken txapelketan, Etxebarrian, ondo aritu nintzen, baina ez nuen lehiaz batere gozatu; nahikoa zela esan zidan nire barneko ahotsak. Beste batzuetan ez bezala, igarri nuen jada ez nuela txapelketa ofizialak dastatzeko goserik. Gose hori ezean, ez du zentzurik maila horretan lehiatzen jarraitzeak. Hori bai, etorkizunean erakustaldietan parte hartzen jarraituko dudan nahikoa seguru nago, argi baitut harriaren inguruan bizitzen segitu gura dudala.
Maiz esan ohi da kirol ibilbideak amaitzeko modu bi daudela: goi mailan eta norberak nahi bezala bukatzea, batetik; gauzak larregi luzatzea, bestetik.
Halaxe da. Nik lehenengoaren alde egin dut. Nik aukeratzeko beta izan dut: zorteduna naiz. Izan ere, ibilbidea gehiegi luzatzea arriskutsutzat dut, ez baita erraza noiz arte luzatu asmatzea. Erretiratzeko une oso egokia aukeratu dudala esango nuke.
Zelako zubi lana egin duzu, harria jasotzetik harria zelan jaso irakasteko?
Funtsean, lehen aipaturiko gosea sentitu dut berriz. Sustabiz Fundazioko kirolariei beren helburuak betetzen laguntzeak pila bat betetzen nau. Entrenatzaile lana gogorra baina aberasgarria da.
Zelakoa da orain zure egunean-eguneango bizimodua?
Bada, egunero harri-tokian egoten naiz. Denetik egitea tokatzen zait, 16:00etatik 21:00etara artean. Entrenamendu desberdinak egiten ditut jasotzaileekin, bakoitzaren kirol jomugak desberdinak direlako.
“Pandemia ostean, herri kirolak arnas berria jaso zuen: familia eta baserri girotik aldendu, eta landa esparruaz haragoko profildun jendea hurreratu zen”
Badirudi, hain zuzen, herri kirolak biziberrituta eta osasuntsu daudela berriro.
Zorionez, bai. Kirolaz beraz gain, kultur, euskara eta ondare balio izugarria dute herri kirolek. Duela 60 urte erro sendoak zituzten, baina, kontrajarreraz, 2007 aldera lehiaketetan ia ez zegoen inguru honetako parte hartzailerik. Pandemia ostean, herri kirolak arnas berria jaso zuen: familia eta baserri girotik aldendu, eta landa esparruaz haragoko profildun jendea hurreratu zen, crossfit edo fitness mundutik zetorrena.
Badago motiborik, horrenbestez, etorkizunari itxaropentsu eta pozarren begiratzeko.
Baietz uste dut. Gutxienen kirola izan arren, parte hartze kota goranzkoan dago, eta hori guztiz pozgarria da. Edozelan ere, nahitaezkoa da erakunde publikoek herri kirolen aldeko apustu irmoa, erreala, egitea.
“Sustabiz Fundazioan, Gari Elorriaga moduko kirolari gazteak ditugu, ibilbide ederra egiteko zutabeak eraikitzen ari direnak”
Gaur-gaurkoz, belaunaldi txanda-pasa bermatuta dagoela esango zenuke?
Hori espero dut. Aimar Irigoien, Hodei Iruretagoiena, Inaxio Perurena, Unai Bertiz, Imanol Albizu edo Jokin Eizmendi moduko kirolariak, nire belaunaldi bueltakoak, beren azkenengo urratsak egiten ari dira, eta orain, belaunaldi berriei dagokie lekukoa hartzea. Harrobia egon, badago. Geurean, Gari Elorriaga moduko kirolari gazteak ditugu, ibilbide ederra egiteko zutabeak eraikitzen ari direnak.
Emakumezkoen parte hartze handiagaz ere, borroka oso potoloa irabazi zen, ezta?
Egundokoa. Emakumezkoen presentzia hain handia imajinatzea ere sinestezina zen duela zenbait hamarkada. Neurri batean, hori fitness mundutik bertaratzearen eraginagatik eratorria da. Adibidez, Bilbon apustu oso serioa egiten ari dira, herri kirolak hiritartuko eta sendotuko dituen herri kirol zentroa bultzatuz. Tankerako proiektuek herri kirolarien kantitatea hauspotuko dutela uste dut, eta kantitate horretatik etorriko da, lanagaz, kalitatea.
